Dieuwertje Mertens journalist- redacteur- docent

Recensie Roos Rebergen – ik ben al 11 jaar geen 16 meer

Het Parool, 12 mei 2016, Dagblad van het Noorden, 10 mei 2016

56fbc_9789038801865_cvr

Volwassen worden is lastig

Dieuwertje Mertens

Roos Rebergen, voorvrouw van de Nederlandstalige band Roosbeef, debuteert met de dichtbundel ik ben al 16 jaar geen 11 meer. Een volkomen logische zet.

Als groot liefhebber van Roosbeef vraag ik me regelmatig af of Rebergen niet eigenlijk een dichter met muzikale entourage is. Haar ijle, onvaste stemgeluid is toch in de eerste plaats drager van eigenzinnige teksten. Haar gedichten lijken op haar liedjes. Je hoort het haar zingen:

ik ben een cowboy/ een echte/ maar niemand die het ziet/ omdat ze bang zijn/ bang zullen ze leven/ bang voor een accent/ bang voor de kinderporno/ bang voor de blinde/ bang voor de roltrap die is afgezet/ je moet gewoon omlopen en de trap nemen

De vertelstijl is als van een kind dat te veel tegelijk wil vertellen en vergeet naar lucht te happen: en toen, en toen, en toen. Kijk naar het onbeholpen ‘de kinderporno’ en de onbenullige logica ‘je moet gewoon omlopen’. Maar: het taalgebruik is kinderlijk mét diepgang.

De gedichten bevatten veel herhaling, zoals je vaak in refreinen hoort, maar ook poëtische kenmerken: opsommingen en zinnen die onder elkaar zijn gezet, zonder verbindingswoorden en interpunctie, waardoor er geen nevenschikking is. Alles is even belangrijk: ik mis het zonder/ zonder rijwieltjes zonder handen zonder jou zonder jas/ kan ik nog zonder/zonder meer. Dat de ‘ik’ ‘jou’ mist, wordt terloops genoemd. ‘Zonder meer’ kun je op twee manieren lezen.

De bundel gaat over volwassen worden. Dat gaat niet zonder slag of stoot, illustreren ook de bijbehorende fotocollages van Colin Temple waarop regelmatig vrouwen in hysterische toestand zijn afgebeeld.

In het slotgedicht probeert de ‘ik’ haar moeder gerust te stellen: zie eens hoeveel servies ik heb/ veel borden voor iemand met weinig ruzie. Ze heeft volwassen spullen, is ‘groot’ en ongelukkig. je ziet mijn verdriet/ hetzelfde verdriet dat ik vroeger bij jou zag. Het was sterker geweest als ze het verdriet niet zo expliciet had benoemd. Ze vervolgt: ik ben al 11 jaar geen 16 meer. En: het gaat goed mama. Dat klinkt weinig geruststellend.