Aan het begin van mijn studentenleven dacht ik dat de grootst denkbare luxe bestond uit een Senseo-apparaat, een elektrische tandenborstel en een kamer met een oppervlakte groter dan die van een tweepersoonstent. Allemaal dingen die aan mijn leven  ontbraken. Nu, acht jaar later, ben ik in het bezit van een (al weer hopeloos oubollig) Senseo-apparaat, mijn woning is intussen groter dan een tweepersoonstent, maar een elektrische tandenborstel ontbreekt nog aan mijn leven.

Volgens de gouden wetten van Maslow ontwikkelen de verlangens van de mens, zich aan de hand van het toenemende dan wel afnemende welvaartsniveau. Zo heb ik nog een tijdje verlangd  naar een magnum (Audi A5) en een huis met openslaande deuren naar een tuin.  Door de crisis zijn mijn verlangens wederom wat basaler geworden.  Om mij heen zie ik de mensen ook al wat afzakken. Ineens wordt er omgefietst naar de Dirk van den Broek en is bier van het huismerk niets meer om je voor te schamen.

Samen met een vriend, die zijn baan kwijt is door de crisis, heb ik de crisisband opgericht. We hebben al een hit die veelal laat in de avond tot ons gezamenlijk genoegen beurtelings wordt aangevraagd. De tekst is niet al te ingewikkeld en van het kaliber je-had-erbij-moeten zijn. Vaak voegen we wat regels freestyle toe. Er hoort ook een dansje bij dat in wisselende motorische gesteldheid wordt opgevoerd. Aan het einde van de avond belanden we vaak in de crisiskroeg aan de onderkant van de Piramide van Maslow, waar levenslang werklozen hun dagen slijten in trainingspakken aan de bar. Daar dompelen we onszelf onder in de romantiek van de crisis. De volgende dag prijs ik steevast mijn Senseo-apparaat.