Recent Posts

Een nog groter mysterie

Een nog groter mysterie

Het Parool, zaterdag 12 januari, Boeken Romanschrijver van beroep Door Dieuwertje Mertens Hoe komt het dat de Japanse auteur Haruki Murakami wereldwijd zoveel hartstochtelijke bewondering oogst onder lezers? En dan heb ik het niet over het gedegen soort literaire waardering dat wel meer wereldberoemde auteurs […]

Worsteling met Bijbel en homoseksualiteit

Worsteling met Bijbel en homoseksualiteit

Het Parool, Dagblad van het Noorden, Leeuwarder Courant, 5 januari 2019 Woede als een oud motorblok, ontleden Door Dieuwertje Mertens Wat doe je als je geen kant op kunt met je woede? ‘Een woede als een oud motorblok/ ontleden, met je handen verspreiden over een […]

Mooi, mooier, mooist

Mooi, mooier, mooist

Het Parool, PS Magazine, 15 december 2018

De mooiste boeken van 2018

  1. De polyglotte geliefden, Lina Wolff

In dit diepgravende, gelaagde literaire meesterwerk draait alles om hoe geliefden naar elkaar kijken. Je kunt het lezen vanuit een feministisch perspectief en dan gaat het over the male gaze, maar dat is bijzaak in deze roman die drie levensverhalen aan elkaar verbindt en waarvan iedere zin de moeite waard is om uit te lichten en te onthouden.

 

  1. Habitus, Radna Fabias

Het poëziedebuut van de Antilliaanse Fabias laat zich met geen andere Nederlandse dichtbundel vergelijken. Haar gedichten zijn zowel wild en manisch als beheerst en bezwerend. Dat maakt de bundel ook zo’n verademing om te lezen, afgezet tegen veel dertien-in-een-dozijn navelstaarderige prozapoëziedebuten.

 

  1. De rode klok, Leni Zumas

In haar dystopische roman laat Zumas zien hoe in een toekomstig Amerika de levens van vrouwen ernstig worden beperkt. De roman is niet alleen actueel, maar ook nog bijzonder origineel geschreven; zowel stijl en opbouw zijn complex en gelaagd.

 

  1. De porseleinkast, Nicolien Mizee

Wat een geluksvogel is Ger Beukenkamp die jarenlang bijna dagelijks een fax van Mizee mocht ontvangen. De (tragi-)komische dagboekachtige prozakunstwerkjes hebben een verslavende uitwerking en nodigen uit om hardop voor te lezen aan wie er ook in de buurt is.

 

  1. Hemelse mevrouw Frederike, Maaike Meijer

Meijer werpt zich in deze vuistdikke biografie soms teveel op als de beste vriendin van Harmsen van Beek die postuum de reputatie van feestbeest ‘Fritzi’ moet redden. Maar de combinatie van Fritzi’s leven en werk en de interpretatie van Meijer maken van de biografie een feest om te lezen.

 

Dystopische roman: Recht op abortus, adoptie en ivf voor alleenstaanden vervalt

Dystopische roman: Recht op abortus, adoptie en ivf voor alleenstaanden vervalt

Het Parool, Boeken, zaterdag 1 december 2018 ‘De apathie van de vrouwen wordt bestraft’ Dieuwertje Mertens In het Amerika van de toekomst worden ‘Persoonswetten’ uitgevaardigd die de levens van vrouwen ernstig inperken. Haar roman Rode klok, waarschuwt Leni Zumas, kan zomaar werkelijkheid worden. Dus we […]

Met feminisme kom je niet ver

Met feminisme kom je niet ver

Het Parool, Boeken, zaterdag 24 november 2018 Machismo-mores: Man-vrouwverhoudingen in Colombia De literaire misdaadroman De schoonheidssalon van Melba Escobar wordt gezien als het feministische antwoord op Narcos, maar toont vooral de beperkingen van feminisme in een machismocultuur. Door Dieuwertje Mertens ‘Patricia stopte in de favela. […]

Onder klamme lakens

Onder klamme lakens

Het parool, Boeken, zaterdag 17 november 2018

De Cambertbertmethode van Frouke Arns

De Camembertmethode, de derde bundel van Frouke Arns, heeft een vreemde en fascinerende titel, want ‘een methode’ verwijst naar een vaste en doordachte handelswijze.

Arns verwijst echter niet naar de bereidingswijze van het zachte Franse kaasje, maar naar het handelen van de kaas zelf, of preciezer gezegd: Of vermoeden dat je camembert bent./ Zachtrond en melkwit op temperatuur ligt te komen tussen de/ lakens van klamme gedachten. Langzaam uitlopen.

Dat langzaam uitlopen roept allerhande associaties op die niet correct zijn: namelijk een behoedzaam en voorzichtig uitlopen, eigenschappen die je aan personen kunt toedichten, maar zeker niet aan voedingsmiddelen. De handelswijze van de camembert is niet doordacht, die reageert op de temperatuur in de ruimte. Je kunt je echter afvragen in hoeverre het handelen van personen altijd even doordacht is, of doen we ook maar wat in reactie op de situaties waarin we belanden?

Relaties en alledaagse situaties staan centraal in deze zeer geslaagde bundel, om het maar onder een brede noemer samen te vatten. Arns tast met haar taalgebruik poëticale ruimtes af. Ze gaat daarbij beeldend en associatief te werk, zoals bij ‘de camembert’: die korst heeft inderdaad wel wat weg van klamme lakens.

In het beste geval drukt een dichter zich niet letterlijk uit, maar laat hij precies een juiste hoeveelheid in het ongewisse, waardoor hij meerdere lagen aanboort en een breder spectrum aan associaties en gevoelens oproept. Dat is precies wat Arns doet in deze bundel.

En dat levert prachtige dichtregels op: Hoeveel taal is er nodig/ om te zeggen dat er iets gevonden is,/ dat de dagen smaller worden,/ dat je balancerend naar een overkant// misschien je evenwicht verliest? dicht Frouke Arns in de openingscyclus van de bundel.

Ze laat zien wat onder de oppervlakte verborgen blijft. Ze laat zien wat onder de oppervlakte verborgen blijft. In een cyclus van vier gedichten Nazomer, klapstuk laat ze zien hoe ‘een vader’ zijn laatste dagen beleeft en sterft. Haar rake beelden maken de emoties van de verteller die achterblijft zichtbaar, zonder de wanhoop en het verdriet te benoemen: *Je zit op de rand van je slaap en wacht tot de dag je komt halen,/je gebit een schreeuw onder water in het glas naast je bed.*

 

In Onder bomen vat ze de kern van de bundel samen: Nu ik naast je wakker lig denk ik aan/ hun eenzaamheid. Hoe zij zo dicht bijeen toch elkaar/ nooit raken. Wellicht dat hun wortels innig verstrengeld zijn/ Ondergronds, onttrokken aan ons zicht.

 

Fritzi, koningin van de bohème

Fritzi, koningin van de bohème

Het Parool, Boeken, zaterdag 12 november 2018 Jagtlust: Ontmanteling van de mythe Dieuwertje Mertens Dichter, schrijver en kunstenaar F. Harmsen van Beek, beter bekend als Fritzi, genoot de reputatie ‘de koningin van de bohème te zijn, een icoon van de in de jaren zestig alom […]

Verloofden, lees dit niet/wel

Verloofden, lees dit niet/wel

Analyse: Echtelijke verbintenis in de literatuur Geluk vormt de aanloop, de trouwerij is de prelude op de hel die zal volgen. Echtscheidingsliteratuur is een genre op zich, schrijft Dieuwertje Mertens naar aanleiding van de nu verschenen bundeling Huwelijksverhalen van Mensje van Keulen. ‘Philip moet toegeven […]

Doorgeefluik voor verhalen van anderen

Doorgeefluik voor verhalen van anderen

Het Parool, Boeken, zaterdag 13 oktober

‘Ze zag zichzelf meer en meer als een uitgespaarde vorm, een contour’

Dieuwertje Mertens

Wat gebeurt er als je het ego van de verteller van een roman weglaat en haar omgeving leidend maakt? De Brits- Canadese schrijver Rachel Cusk (1967) experimenteerde hiermee in de trilogie Contouren, Transit, Kudos.
Het perspectief ligt bij schrijfster Faye, die als doorgeefluik fungeert. Op de achtergrond maakt ze als moeder van twee zoons een transitie door van een getrouwde naar een gescheiden vrouw die uiteindelijk een nieuwe liefde vindt. Ook in het derde deel, Kudos, is Faye zeer onnadrukkelijk aanwezig. Zelfs het woord ‘ik’ wordt in toenemende mate vermeden.

Het eerste deel, Contouren, speelt zich af in Griekenland, waar de schrijfster op werkbezoek is. Ze ontmoet de Schotse gastauteur Anne, die haar vertelt hoe ze haar eigen identiteit verloor toen haar huwelijk stukliep. In het vliegtuig had ze een interessant gesprek met haar buurman. Faye vertelt uit tweede hand: ‘Hoe langer hij sprak, des te sterker tekende zich een contrast tussen hen af (..) hij beschreef precies wat zij niet was: voor alles wat hij over zichzelf vertelde, herkende ze een overeenkomstig tegendeel in haar eigen aard. Door deze antibeschrijving (..) was ze tot een inzicht gekomen: terwijl hij aan het woord was zag ze zichzelf meer en meer als een uitgespaarde vorm, een contour: alle details om haar heen waren ingekleurd, maar zijzelf bleef blanco.’

Kijkrichting

In deze kernpassage wordt precies beschreven hoe Cusk te werk gaat in haar romans, maar blanco blijft ze niet. De verteller bepaalt de plaats, kijkrichting en welke verhalen ze optekent van de mensen die ze ontmoet. Deze verhalen worden sporadisch onderbroken door een persoonlijk oordeel, een gedachte of een kanttekening. Meestal registreert ze enkel. Toch zijn die registraties veelzeggend.

De verhalen gaan bijna allemaal over het (stukgelopen) liefdes- en gezinsleven van de personages. Faye wekt de indruk dat eenieder die ze ontmoet, haar een afgerond verhaal met een persoonlijke waarheid over het leven vertelt. Daaruit blijkt hoezeer ze de regie in handen heeft, want hoewel ze bijna niets over zichzelf loslaat, maken deze verhalen wel duidelijk waar haar interesse naar uitgaat. Ze toont zich een buitengewoon geïnteresseerd toehoorder: ze wil écht weten hoe mensen en hun relaties in elkaar steken. Welke verhalen creëren ze om hun levensloop te verklaren?

Daarmee belanden we bij het tweede grote thema in de trilogie: wat is waarheid en wat is fictie? Opvallend genoeg zijn de stemmen in Kudos inwisselbaar in toonsoort en denktrant, in tegenstelling tot de andere twee delen (waarin een bouwvakker bijvoorbeeld ook spreekt als een bouwvakker). Dit wekt de suggestie dat alle verhalen van Faye zelf afkomstig zijn.

Ondraaglijk

Nadat Faye in Transit veel tijd heeft doorgebracht in haar nieuwe huis, begint Kudos net als Contouren in een vliegtuig naar een mediterraan oord waar Faye te gast is op een literair festival. We maken direct uitvoerig kennis met Fayes buurman in het vliegtuig. Hij heeft zojuist zijn hond Pilot begraven in de tuin, maar heeft niets tegen zijn vrouw en kinderen over de dood van de hond.

Hij vertelt dat hij een parallel ziet tussen de wens van zijn vrouw om zonder hem te bevallen van hun kinderen en zijn wens om zonder zijn gezin te rouwen om de hond: ‘”Ze waren dol op Pilot,’ zei hij, “maar í­k had hem getraind en afgericht, í­k had hem gemaakt wat hij was. In zekere zin heb ik hem gecreëerd,” zei hij, “om tijdens mijn afwezigheid mijn plaats in te nemen. Ik geloof niet dat iemand kon begrijpen wat ik voor hem voelde, zelfs zij niet. En het idee dat zij erbij zouden zijn en dat hun gevoelens voor de mijne zouden gaan was vrijwel ondraaglijk – wat volgens mij,”zei hij, “min of meer was wat mijn vrouw had bedoeld.”‘

Het is een uitleg die de man houvast biedt; het verschaft hem het benodigde vertrouwen dat hij niet anders kon handelen. En dat geldt voor veel van de diepere waarheden die de personen die Faye ontmoet, opdienen.

Uiteindelijk gaat het erom hoeveel geloof je aan je eigen verhalen hecht, lijkt Cusk te willen vertellen. Haar romans bieden inzicht in de mens, maar laten bovenal zien wat de overweldigende kracht van verhalen is en hoe hard we die nodig hebben om inhoud en richting aan het leven te geven.

 

‘Ik ben niet erg belezen, ik ken de canon niet’

‘Ik ben niet erg belezen, ik ken de canon niet’

Het Parool, Boeken, 13 oktober 2018 Debuut: Jonge redacteur en beroemde schrijver Dieuwertje Mertens Als ghostwriter schreef ze ‘met een masker op’. Dat werkte bevrijdend, merkte Lisa Halliday toen ze een boek schreef over een onderwerp waarvan ze wist dat het tot roddels zou leiden. […]

#MeToo dringt door tot in het boek

#MeToo dringt door tot in het boek

INTERNATIONAAL  LITERATUURFESTIVAL  UTRECHT Schrijven volgens de eisen van deze tijd In een ideale wereld moet een roman niets. Maar in de uitgeefwereld van nu moet een roman van alles, schrijft Dieuwertje Mertens. Op het Internationaal Literatuur Festival Utrecht staat de roman een avond lang in […]

Het stokje van den magiër

Het stokje van den magiër

Het Parool, zaterdag 15 september 2018, Boeken

Slauerhoff nog steeds urgent

Dieuwertje Mertens

Dichter-scheepsarts Jan Slauerhoff (1898-1936) zou vandaag zijn verjaardag gevierd hebben. Nu, 82 jaar na zijn dood, verschenen eveneens de herziene Verzamelde gedichten met nooit eerder verschenen gedichten, bezorgd door Hein Aalders en Menno Voskuil en de herziene Slauerhoff Biografie van Wim Hazeu ‘met aanvullingen, correcties en stilistische aanpassingen’. Zowel de gedichten als de persoon Slauerhoff, ‘Slodderhoff’, ‘Slau’ laten een ongekende ‘demonische’ levenslust zien die hem een kleine eeuw na zijn dood nog steeds urgent en onvergetelijk maken.

 

‘Voor Slauerhoff b.v. zijn kachels en vrouwen even poëtisch, want hij heeft het stokje van den magiër, hij raakt de gewoonste dingen aan, en ze gaan trillen met een vreemd geluid. (..) Hij schrijft met een vrouwelijk raffinement, toch slordig; maar er onder is de donkere stem van het bloed, en dat is toch eigenlijk de poëzie’, zei dichter Hendrik Marsman in een interview in 1927 (Slauerhoff, een biografie).

 

Een kleine eeuw later zijn Slauerhoffs gedichten nog net zo geliefd. Als één van de meest gebloemleesde dichters zijn een aantal van zijn gedichten klassiekers geworden. Denk aan Voor de verre prinses (‘Wij komen nooit meer saam:/De wereld drong zich tussenbeide.(..)’) Of Wooninglooze (‘Alleen in mijn gedichten kan ik wonen (..)’ ).

 

Het laatste gedicht geeft veel van het karakter van de dichter prijs. Slauerhoff had een onrustige natuur en een beruchte reputatie als reiziger, druggebruiker en rokkenjager. Hij hield van vrouwen (daarom had hij er ook zoveel), maar kon zich niet binden. Hij vreesde zijn drift om te schrijven te verliezen door zich vast te leggen.

 

Toch probeert hij zijn hele leven zijn verstandhouding tot de liefde in gedichten te duiden in zinnen als ‘Een liefdesbrief is beter dan het lief’ En: ‘Arm hartje, klaag maar:/De liefde is eindeloos wreed,/Je krijgt haar niet en haat ze/Of je krijgt haar wel en dan gaat ze (..)’ Aan zijn latere roerige huwelijk met zijn grote liefde danseres Darja Collins, leed hij ontzettend. Des te meer omdat zij degene was die zich niet volledig liet bezitten.

Hazeus kloeke biografie, waarvan de eerste druk in 1995 verscheen, is een feiten- en anekdoterelaas dat zich vooral laat kenmerken door de zuivere afstand van de biograaf die handel en wandel van de reislustige dichter die hartstochtelijk bemind, bewonderd en gehaat werd nauwgezet beschrijft. Meer betrokkenheid van de auteur had in deze biografie niet misstaan, maar tegelijkertijd verschaft hij de lezer voldoende inzicht verschaft om zelf zijn conclusies te trekken.

 

Zo citeert Hazeu scheepslieden die scheepsarts Slauerhoff op handen droegen, omdat hij er alles aan deed om hen in goede gezondheid te helpen, waar hij weerzin voelde jegens de rijke passagiers. Zijn goede vriendin, dichter Jo Landsheer, prijst zijn invoelende karakter (hij begreep de vrouwelijke aard zo goed). Maar hij hield eveneens van sarren. Dichter en criticus Jan Greshoff: ‘Slauerhoff was van natuur en met graagte: een pestkop. Ik heb hem zelf bezig gezien toen hij, alléén om Eddy du Perron te treiteren, vliegen doodklapte tussen de bladzijden van Du Perron’s kostbaarste luxe-uitgaven.”

 

Dat karakter vol tegenstellingen komt ook terug in zijn poëzie, waar het sensitieve en het botte, het romantische en het cynische, het vormvaste en het slordige (doorbreken van rijmschema’s e.d) elkaar afwisselen. Slauerhoff, die zoals hij in een kritiek op van het werk Beversluis met zijn ‘gedichten vol gedachten’, schreef: “Sensueele en heftige aandoeningen daarentegen vormen hun vers zelf. Zij breken de strophen, verstooten het rhytme en bemeesteren hijgend hun eenigen eigen vorm.”

 

Die weigering zich te voegen naar het volmaakte, is onweerstaanbaar. En in die dwarse aard ligt natuurlijk de aantrekkingskracht van poëzie én persoon besloten. De niet eerder ontsloten gedichten die Aalders en Voskuil toevoegden aan Verzamelde gedichten blijken niet zozeer onmisbaar, want het zijn niet per se zijn beste en het zijn er al zoveel, maar ze maken dit fantastische naslagwerk wel compleet.

 

****Verzamelde Gedichten, J Slauerhoff, bezorgd door Hein Aalders en Menno Voskuil, 34,99

****Slauerhoff Biografie, Wim Hazeu, Arbeiderspers, 33,99